Chuan

A mecha d’un candil sin chisla d’azaite

Chuan Chuse Jaca Catarecha Chuan Chuse Jaca Catarecha
A mecha d’un candil sin chisla d’azaite

Buena nueí quiesta GaRzetica, y resta de Familia GaRzetera.

Ista nueí quíestos amigos,
He parau cuenta,
Que ya han pasu muitos diyas,
Sin escribir bella cosa,
Ni dizir ista boca ye miya.

Aprobeitando ie,
que i soí una mica desorau,
Y no me puedo adormir,
Aprobeito ta i ficar ie,
Unas pobras ringleras,
Co los dandalos que me creya,
Ista nuestra Soziedá, Que mos ne ye, Pertocando bibir-ie.

M’alticama espezialmén,
A normalizazión per todos nusatros,
De a mala educazión,
Y una malísma combibenzia umàn.

Prexonas que eban de dar ejemplo de bida,
A qui la resta siguir,
Y estar a luz, de la berdá y o bién común ta toz,
Son con a luz amortada,
U peyor, sin garra luz.

Pos creigo que gosan estar estrelas,
Que s’en apagan,
Como a mecha d’un candil,
Que dixan sin una chisla d’azaite,
Y a escurida más funda, L’esmo d’as prexonas.

Lo qu’en fan ye,
Creyar concaramiéns,
Que no aportan res
a naidie,
Dixando un mundo asaber-lo de fosco,
De odio d’unos t’atros,
Y una gran miseria umán, de balors, y culturals.

Cuán una soziedá no tién ni regles ni leis,
Ye perqué biye dando as bocadas,

¡Sisquia nunca nó sigamos e nixas, y, remane-mos ie en paz, per muitos sieglos!

Au.. quiesta GaRzetica.

Compartir Facebook Twitter/X WhatsApp

También en Chuan

0 comentarios

Deja un comentario

Inicia sesión o regístrate gratis para dejar un comentario.