Buena nueí quiesta GaRzetica, y resta de Familia GaRzetera.
Ista nueí quíestos amigos,
He parau cuenta,
Que ya han pasu muitos diyas,
Sin escribir bella cosa,
Ni dizir ista boca ye miya.
Aprobeitando ie,
que i soí una mica desorau,
Y no me puedo adormir,
Aprobeito ta i ficar ie,
Unas pobras ringleras,
Co los dandalos que me creya,
Ista nuestra Soziedá, Que mos ne ye, Pertocando bibir-ie.
M’alticama espezialmén,
A normalizazión per todos nusatros,
De a mala educazión,
Y una malísma combibenzia umàn.
Prexonas que eban de dar ejemplo de bida,
A qui la resta siguir,
Y estar a luz, de la berdá y o bién común ta toz,
Son con a luz amortada,
U peyor, sin garra luz.
Pos creigo que gosan estar estrelas,
Que s’en apagan,
Como a mecha d’un candil,
Que dixan sin una chisla d’azaite,
Y a escurida más funda, L’esmo d’as prexonas.
Lo qu’en fan ye,
Creyar concaramiéns,
Que no aportan res
a naidie,
Dixando un mundo asaber-lo de fosco,
De odio d’unos t’atros,
Y una gran miseria umán, de balors, y culturals.
Cuán una soziedá no tién ni regles ni leis,
Ye perqué biye dando as bocadas,
¡Sisquia nunca nó sigamos e nixas, y, remane-mos ie en paz, per muitos sieglos!
Au.. quiesta GaRzetica.